Hizkuntza: komunikazioaren unibertsoa.

Cualquiera que haya observado de cerca el proceso de aprendizaje de la lengua por parte de una criatura, no habrá podido sino sentirse sorprendido por la originalidad, la rapidez y el ingenio que demuestran los pequeños al hacerse con algo tan complejo como es la lengua.

(Uri Ruiz Bikandi, 2002)

Hizkuntza, komunikaziorako gaitasuna den neurrian, hizkuntza erabiltzeko trebetasuna da, hau da, kontzeptuak, sentimenduak, mintzamena, solas egitea, gertakariak eta iritziak ahozko diskurtsoen bidez adierazi eta interpretatzekoa eta gizarte- zein kultura-ingurune guztietan linguistikoki elkarreragiteko gaitasuna eskaintzen diguna. .

Hizkuntzaren irakaskuntzan, oinarrizko tresna den neurrian tresna eta aztergaia bera izango da. Baina hizkuntza komunikaziorako gaitasun moduan (ingelesa hizkuntza oinarri hartuko dugu) landu nahi izateak beste aztergai eremuetan sakondu beharra azaleratuko liguke. Hari beretik, egokia zaigu ildo honetatik 1991-1992 ikasturtean Ikastolen Elkarteak ingelesaren irakaskuntza goiztiarra abian jarri zuen “Eleanitz-Ingelesa” proiektuaren bidez, honen ondorioz, elebitasunaren planteamendutik eleaniztasun goiztiarrera murgilduz. Aipatu egitasmoak hainbat ekarpen interesgarri proposatzen badizkigu ere, guk bi ildo nagusi azpimarratu nahi genituzke:

1-hizkuntzen irakaskuntza goiztiarraren mitoarekin apurtzen da, batez ere eskola tradizionalak zabaldu izan duen mezu negatiboa hizkuntzen irakaskuntzaren mamuen inguruan (txarra dela, haurrak ez direla gai…)

2-eskola tradizionalak arreta metodo eta gramatika zaharkituei ezarri dien bitartean, hezkuntzaren munduak frogatu du (eta Ikastolen Elkartea aitzindaria izan da eremu honetan), hizkuntzen irakaskuntzarako, gramatikaren balioa baino beste elementu askoz ere erakargarriago batzuk kontuan hartu behar direla eta ikaskuntza esanguratsu eta kooperatiboaren diskurtsoaz baliatuz (ikasten dugu zentzua bilatzen diogun neurrian) berrikuntza eta sormena baliatuz, hizkuntzen irakaskuntzarako metodologia berritzaileak abian jarri dira. Gizabanakoon ikaskuntza ez baita mugatzen gramatika edo epe zehatz batera (ikuspegi zeharo memoristikoa), ikasketa norbanakoon bizitza osoa (Europa mailan tendentzia nagusia) aintzat hartuta antolatu behar da eta gizabanakook ikasten dugunari zentzua bilatzen diogun aldi berean ikasketa hori esanguratsua dela esango genuke. Ildo honetan, egokia zaigu Noam Chomsky hizkuntzalari eta filosofo amerikarrak egindako ekarpenak :

“…al nacer venimos predeterminados para aprender el lenguaje natural, cualquiera que éste sea, pues según él, disponemos de un mecanismo mental genéticamente transmitido que nos permite hacernos rápidamente con la lengua -las lenguas- de nuestro entorno inmediato. Ese hipotético mecanismo, el LAD (Language Acquisition Device), dispondría de los datos necesarios para distinguir el habla de otros sonidos del ambiente, y vendría dotado de las reglas básicas -la gramática universal o GU-, que permitirían a la cría humana descubrir las pautas que organizan la lengua natural que escucha, los mecanismos fonológicos y sintácticos con los que está construida. Según Chomsky, prueba de la existencia de ese LAD es que, con muy pocos datos, el niño se manifiesta creativo, capaz pronto de construir frases que nunca ha oído con anterioridad…” (Bikandi Ruiz, Uri (2002) Aula de Infantil aldizkaritik)